دستهایم را برای رها کردن....پاهایم را برای رفتن ...و چشمهایم را برای هاشورِ آب نمکی شور...و لبهایم را محض ِ سکوت دوست دارم ...نه شبیه ِ نهنگ ها در حرکتی جمعی ...که درد و ترسش را کمتر کرده باشد ..نه م

حالم خوب است...و باید این حال ِ خوب را ...یا لای دیوان حافظ خشک کنم...یا پای پاتوق ِ همیشهء جیرجیرک ِ توی باغچه ، چال ...باید حال خوبم را بردارم و به انتهای آینه کوچ کنم..بعد درآغوشش ، یک خواب ِ زمستانی ِ آرام را آغازکنم..حالا میفهمم بادبادکهای گمشده چه خوشبختند ...

امروز روز اول دی ماه است...من راز فصلها را میدانم.و حرف لحظهها را میفهمم... نجاتدهنده در گور خفتهاست..و خاک، خاک پذیرنده..اشارتیست به آرامش.......

دو مسیر مترو عوض کردن ...کلّی دویدن ونفس نفس زدن ..سرمای آواره در فضــایی لُخت ..یک ظرف آب و چندشاخه گل برای پرپر شدن . .. نمیدانم تا برسم به خانه اش به چند تا ازهمسایه هایش تنه زدم ..چندتایشان از

گفتند شاید اسیر به اسارت ..به اتاقکش ...به سلولش عادت کرده باشد ... گفتند وای اگر زندانبان دل بسته باشد به زندانی ... اما هیچ کس از دیوارهای سلّول ...از میله های قفس پرنده ....از جدارۀ تــُــنگ ِ م

عاشق دخترکی که شدی ... نشانی اش را به من بده ..... میخواهم دوست داشتن ت را به او بیاموزم .. آخر میدانی ؟ .. مهم نیست آن دخترک من نباشم ... نه .. نیست ... مهم این است که او .. تـــــو را ....

میشد روی دست ِ خودم بمانم ...و...بــــــــاد کنم ...! اما گذاشتم بــــــــــــــاد مرا با خود ببرد ...تا روی دستهای خودم...ودنیــــــــا ...نمانده باشم .. خداراچه دیدی ؟شاید یک روز ...گیسوی پریشـــ

دلم میخواهد.. با کسی آشنا شوم که ... از دست دادن ِ من .. برایش وهم آور باشد ...

نشسته ام واشک میریزم .. آنقـــــــــــــــــــــــــــــــــــدر ...که با هردانه اش .. تو هم از چشمهایم ..بیفتی...! بیفتی وتمام شوی ... اما به جای تـــــو ...این آبروی دلم است که در اعتراف ِ واژه ها

اصولا تا حدّ ِ ممکن مفتکی نباشید ... از غذای نذری که آنســـوتر نیستید " استغفرلله! " ..تـــــــــــــــــــــازه ش هم ! ... برای تصاحب ظرفهای یکبارمصرف ِ غذاهای نذری ،گاهی اوقات باید رنج ِ صفهای

کاری به غرغرهای توی دفترم ندارم ..اصلا فکرمیکنم این دفترها یکی از دلایل ِ بودنشان اینست که تویشان غر بزنم...غــُــــــــــر بزنم ها ..... اساسی!تا منفجر نشوم ..منهدم نشوم ...نـپــُــکم ...لبریز نشوم

امروز آنقـــــــــــــــــــــــدر برج زهرماربودم که...خودم از تصور تماشای خودم به عنوان نفرسوم یا هرچندم ، میترسیدم ... تقصیر خودشان بود البته ... بزغاله های خنگ را تحریک نکنید ...اگر تاحالا

داشتم چشمهایم را خسته میکردم که بکــَــپند ...!توی آن صفحۀ سبز رنگ مینوشتیم هردوتایمان ... گفت خبرداری بابای دختره فوت کرد ؟جَک خیلی ناراحته ... پرسیدم خب این جک ِ ناراحت مراسم رو که رفت ..نه؟گفت ن

بعضی ها شبیه ِ کش هستند ...بعد از کشیده شدن ...وقتی رهایشان کنی برمیگردند سرجایشان .. بعضی اما ...تیر ِ گرفتار در کمانی کشیده شده هستند ..رهایی که حاصل شود ...میروند.. فقط می روند ........

شبیه ِ آن یاوری کلّه پزی که با یک دستش کلّۀ محترم را میگیرد..وبا انگشتهای چرب وچیلی دست دیگرش ،مغـــــز ِ ببعی را از توی جمجمه بیرون میکشد .. با همان دقت و توانمندی ، ..دلم میخواهد شب ها این تود

فاصلۀ میان ِ به دنیا آمدن و رفتن از آن را که زندگی مینامندش ...تشکیل شده از چندین دوره یا دوران ..دورۀ نوزادی ، دوره کودکی ، نوجوانی و جوانی ...دورۀ سربازی وخدمت ! ..دورۀ تجرد و تآهل ...دوران

خوب که فکرمیکنم ..من قبلا مرده ام ...حداقل یک بار ..یعنی حداقل از یکبارش مطمئنم ! .. وشاید برای همین است که میترسم ...اشتباه بزرگی است که خیال میکنیم آدمها از تجربۀ دوبارۀ اتفاقات ِ تلخ وترسناک واهم

چندوقت قبلتر با یک دوستی صحبت میکردیم... گفتم خب ، قبل ِ خانه رفتنت پیامک بده وفلان درخواست را داشته باش...گفت نه هرگز دوست نداشته ام به عزیزانم زحمتی داده باشم ... حرفش مرا یادیکی انداخت ...ا

یلدا ...دخترک ِ ته تغاری ِ گیسو بلند ِ پاییز است ... به گمانم پاییز دخترزا باشد فقط ! ...اینهمه زیبایی وتنهایی .. شب ِ تولد ِ یلدا ...!فارغ از انار و هندوانه و آجیل وشیرینی وهرچه ...فقط عشق بدهید و

مثل عروسک ِ حنجره دار ِ گــُــندۀ پشت ویترین...که از بس زور کسی به عدد ِ روی کاغذ ِ چسبیده به دامنش نرسید ...گرد وخاک همۀ چین چین های توردار ِ پیراهنش را فراگرفت.. یا دوچرخۀ آبی رنگی که به همۀ پسرب