بعضی آدمها ...همۀ دارایی شان ..چشم هایی است که میگویند " دوستت دارم " ..ولبهایی که درسکوت " دوستت دارم " را فریاد می زنند ..و دستهایی که "دوستت دارم " را در آغوش می کشند ..بعضی آدمها جز " دوست داشت

برخلاف بودنم ...که اصرار دارد هرگــــــز ..خود را نـَـفـــَــریبد ... برعکس ِ اخلاق همیشه ام ...باورکن خیلی سعی کردم که گــــــــــــــول بزنم خودم را ... سعی کردم ..اما .. نشد ..! آنقــــــــــ

شبیه ِ خدا .. که هست .. هست .. هســــــــت .. اما نیست ! اوهوم.. خـــــــــــدا این وجه از بودنش را .. در تو دمید ... که نباشی .. و باشی..!

" عجب چشــــــــــــــم هایی .. ! " .. همین جملۀ نصفه نیمۀ با سرو بی ته ...!کافی است تا بعضی دخترکان ..باب دلشان کاملش کنند و بعد هم رسما خـــــــــــــــــــــــر بشوند ..! خب آخه لعنتی ِ احم

در خیلی از نوشته هایم بارها وبارهــــــا گفته ام که برای هر کرگردنی قورباغه ای ...یا چه میدانم برای هر شـــتری گوسفندی ... هست که ..بتواند دوستش داشته ب

اگر قرارباشد بین جنگل و کوه از نوع سنگی اش ..!یکی را انتخاب کنم ..بالا رفتن را بر میگزینم .. بین رقصیدن و دویدن هم ...چه میگویم ؟! ..بین دویدن وخیلی چیــــــــزها ..میتوانم بی لحظه ای فکر ، دویدن

آدمی که سهمش نگرانی است ... غرییه است ! خودی ها .. هرگز .. حتی به مرزهای دلواپسی و بیخبری هم نمی رسند !

زورم .. به فاصله هـــــــــــــا نرسید... ختم کلام !

یک مدت کوتاهی به جای این دفتـر ..موهای خواهر کوچکترش را شانه میزنم ...به همین سادگی ! سه خط بالا ،دلیل لال شدن هایم اینجاست ! مثل آدم های چند قطبی که هر چندوقت یکبارعقربۀ رفتاری شان یک سمتی را نشا

خیلی از آدمها ..آنقــــــــــــــدر دیده نمیشوند که تمام میشوند ...گاهی هم حوالی ِ تمام شدن ...یا حتی بعدش ..!کاسه کوزه شان را جمع میکنند ومی روند ... من اما قبل رفتن ...خــــــــــــــــــ

مطلقا ارزش خوانده شدن ندارند ...میشد رمزدارش کنم فقط برای خودم ..که یادم بماند این همه آشفتگی ودرماندگی های امروزم.. ولی اینطوری شبیه یک علامت سوال بزرگ میشد که یعنی چی ممکنه توش باشه ؟؟!!برای همی

یکی باید بیاید ...یکی که پاک کردن را بلد باشد ..بیاید و این من را ببــَـــرد یک جای دور ...یک ساختمان چندطبقه قدیمی وسط یک باغ بزرگ ...از این عمارت هایی که به درد ِ دارالمجانین های توی فیلم ها میخور

نگذاشتم هیـــچ تکّه ای از من را برداری...ترسیدم که بیماری م واگیرداشته باشد خب.. آخر داشتم تجریه میشدم وتو نمیدیدی ...نخواستم تنهایی هایم را لمس کرده باشی.. خنده هایم را نشانت دادم ف

نمیدانم کجای کار می لنگد ؟! .. دلبستۀ چشم هایم نه ... چالخند گونه ام ... نه پریشانی گیسوانم نه ... اما انصاف نبود لابلای اینهمه شعـــــــــــر .. عاشقم نشوی خب ....

سرمان که درد بگیرد ..انگشتانمان را تاجایی که جـــــا شوند ..!در شقیقه ها ...فـــرو میکنیم .. مثل دل دردی که محکم بغلش میکنیم ..تا شاید کمی ساکت شود ..! یا زمانی که زمین میخوریم و زانوی به خون نشستۀ پ

من همۀ فنجان های قهوه را ..تا ته ِ ته ِ تهش ..سرکشیدم ..حتی آن لرد ماسیده به کف فنجان را .. مبادا ..وقتی که سرنگون بر نعلبکی می نشاننــدش..نقشی از تو ..آن بالا ..زیر گنبد داخلی فنجان ..نیفتاده باش

بچه تر که بودم ...با تماشای آدمهای توی فیلم که نفــــس عمیقی می گرفتند وبعد به ژرفای دریــــــا می زدند ..گاهی دچار هیجانات ِ احمقانه میشدم ودلم مخواست توانایی نداشته ام را در این مورد امتحان کنم.. خ

شک به دلت راه نده ...دوست ت نداشت که اینطوری شد ..اگـــــــر داشت .. الان .........! تردید نداشته باش که هرگز خواستنت را جدی نخواست ...خواهش دلش بودی اگر ..الان ... ! گول نزن خودت را با ف

بگذار برایت اعتراف کنم عـــــــــــزیز دلم .. اصلا خوب شد که قصۀ " آشنایی دست های ما " ..داستانک ِ تک ستونۀ مجله ای توقیف شده بود ........بی سرانجام ! چه بهتر که نشد که دست های تـــــــــــو ..

بی تو مهتاب شبی ... ولی ..ما که هیچوقت..از آن کوچه ...از آن شب ..نگذشته بودیم ....!