شاید ..یک روز ...یکی با تو بگوید از ورّاجی های دخترکی که شبیه - من است ..شاید پاورچین پاورچین سرک بکشی به دفترهایم ...احتمالا شگفت زده خواهی شد ...شاید هرگز نمیدانسته ای که تنهایی هایم را خط خطی میک

بلنــــــــــــــــــــــدی گیسوانی که .. دست تو از آن کوتاه ... کوتاه !

همـۀ زنان عاشــــــــق ..برای معشوق هایشان ..شال میبافنــــــــــــــــد ..!پر از بوسه ..من ولی برایت یک جفت دستکش بافته بودم ..پر از دست ..لبریز از انگشت ..مملو از آغوش..که بگیری شان در دستهایت ..گ

صورت بالش...دستهای پتـــــــو ...تن ِ تُشک ...کثیف بود و ســـرخ ...!مثل چشمهای من .................................... آنشب کلی رنگ قرمز پاشیده روی لبهایم ..خوابیده بودم تا تو را ببینم..

قسم به آیـــــــــــــــنه ...وقتی دخترکی می افتد در جامش ..دخترکی که چاله ای افتاده در دام خنده هایش ...خنده هایی که گره خورده به صدای گام هایی مردانه ...مردی که خورشید در چشمهایش ...آسمان در دستا

این روزها با وسواس بیشتری ..شانه به موهایم می کشم .. حتی ..هوای آن " پیـــــرهایش" را هم دارم ..! در خورجین دلبری هایم برایت ..هیـــــــــــــــــــچ ..هیچ چیزی ..جز همین آشفتگی گیسوانم ندارم .

در سریال سوپرنچرال ..که خیلی هــــــــــــــــا دلشان گیر ِ دلبری های شخصیت های خوش تیپ ِ اصلی.." دین " و " سم" است ...من به طرز عجیبی " کراولی " را دوست می دارم ...!

حق با توست ..من آنقـــــــــــــــدر قوی ، پر رنگ یا چه میدانم مهم نبودم !که چیزی را در تو...تـــو را ...تکان بدهم ... آمدم..رفتم..آب از آب در دلت تکان نخورد ... رسالت من شاید فقط این بود که نش

شبیه آدمهایی که از جنگ برگشته اند وخوشحالند که جان سالم به در برده اند ...حالم خوب است... شبیه آنها که دیگر شبیه آدم ِ قبل از تجربۀ میدان نبرد نمیشوند... حداقل تامدتهای طولانی...شبیه خودم نیستم.. م

وارد داروخانه شدم ...خیلی سریع چیزهایی که میخواستم رو گفتم ومنتظر قبض موندم که برم صندوق...با مکث متصدی داروخانه ...سرم رو برگردوندم سمت ش و دیدم با تعجب ،اشاره ش به انگشتای دستمه ومیگه : " شما گفتی

یقه ام را به شکایت گرفته که .. " وقتی ترسیدی ... من به ایستادن رسیدم " " وقتی ذوقمرگ شدی .... در من قنـــــــــــــــــد آب میکردند ..! " " به تشویش که رسیدی ... بندی از من پاره شد ..." " درش

حال روحی ام که از یک عددی بدتر باشد ...ویرانی ها که ازیک حد بگذرد ....انگار دستی بخش تفکر را از مدار ذهنی ام خارج میکند ...و پرت وپلایی میشوم که نگو ...! درپیچ و تاب های مسیر خروجی از پارکینگ

نمیدانم چشمانم گرم شده بودند یا نه ...اما سرمایی از جنس ترس در دلم ریخت و از خواب پریدم ...خواب مزخرف بی سرو ته ای بود ..دوباره که خوابیدم تکرار شد انگار..واین پریدن و دوباره غرق شدن در یک کابوس تکرار

چندین بار ...به تکرار ...گوش میدهم صدای واژه هایت را ..هرچه بیشتر ......کمتر میفهمم..! به تکه شعری مهمانت میکنم...راستی حواست هست شعرهای دزدی ام همیشه نصفه نیمه اند ؟!...آخر برای کسی که لهجۀ همـــــ

آدمها را خسته میکنید ؟دلتـــــ ان خنک !!چرا دیگر کاری میکنید ازخودشان متنفر شوند ؟چرا کاری میکنید از تماشای آینه شرم کنند ؟چرا کاری میکنید خودزنی کنند ؟ اسباب بازی ِ وقت های خالی میخواهید ؟

یک روز یکی از همین در خواهد آمد ..که مرا شبیه آن چیزی که روزگاری من تورا ..دوست داشتم...دوست بدارد ...!آنقدر که بتوانم روبرویش بنشینم ...چشمانم را ببندم ..و بگویم ببین فلانی ...یک روز ...یکی بود که دی

از مردهایی که حواس شان هست شبیه دخترک ها ..همانقدر محتاط ...!!!!دوست داشته باشندَت ..فرار کن ... آنها حواس شان نیست..کاری هم ندارند که یک دختر ..در یک سرزمین مردانه ...!چاره ای جز احتیاط ندارد ... آ

فیلمهای وطنی را که میدیدم ...زنهایی که مورد حمله قرار میگرفتند ..تنها واکنششان جیغ بود و گریه والتماس...مثل هویــــــــــــچ فقط زار میزدند ...همین! یکبارهم در یک فیلم خارجی...دخترکی هندی که دریکی ا

سکوت کردم ....سکوت کردم ....سکوت کردم .....سکوت کردم ....سکوت کردم ....سکوت کردم .....سکوت کردم ....سکوت کردم ....سکوت کردم....سکوت کردم ....سکوت کردم ....سکوت کردم ........سکوت کردم ....سکوت کردم

این ورژن ِ جدید خودم را دوست دارم ...توی خودش با خودش حرف میزند ...در خودش گریه میکند ...و از تو خودش را میخورد .. پوستۀ بیرونی اش ...دخترک آرامی است که سهمگین ترین طوفان ها هم تکانش نمیدهد انگار...