Nacl

آدمها باید سهمیهء اشک داشته باشند....

دقایقی برای گریستن...

هر روز  !

و کسی نپرسد   چرا ؟!

نپرسد    چه شده؟!

بدانند که دارد از سهمیه اش خرج میکند...

آدمها باید بتوانند ..

روی خط کشی عابر پباده...

توی شلوغی مترو درحالیکه به میله ها یا آدمهای دیگر آویخته اند...

توی صف نان سنگک...

در حین سوا کردن ِ  میوه های درهم ِ سواناکردنی !..

بی ترس ..   بی مقدمه...    بی فکر...... 

بزنند زیر گریه..

و گاهی بیشتر از کوپن شان ببارند...

اشکهای تلنبار شدهء نباریده ...

خشک میشوند...

بلورهای بُرّای نمک ..!

و از درون می شکافند...

تکه تکه ام این روزها...

با زخمهای نمک سود ...