alone

بیایید همین جا

بعد از خواندن همین چند سطر

تصمیم بگیریم که از تنهایی ها نترسیم ، دلمان نگیرد

وحس بدی نداشته باشیم

که دلمان برای خودمان نسوزد

برعکس !

کلی حــــــــــــــال کنیم برای قوی بودنمان

برای تنها بودنمان !!

..

خیلی ها میگویند

یا خیال میکنند که

خیــــــــــــــــــــــــــــــــــلی دلگیر است ، خیلی تلخ است

اگر کسی خودش تنهایی بلند شود و خودش را بردارد و ببرد نشان دکتر بدهد !

همین خیلی ها این نقطه را یکی از نقاط اوج ِ لحظاتی که آدم باید دلش برای خودش بسوزد میدانند

ومیتوانند مرثیه ها برای چنین لحظه ای بسرایند ...

اما اینطور نیست واقعا ..

توی همین فروردینی که هنوز تویش هستیم

حوالی نیمه شب !

خودم را برداشتم و بردم و نشاندمش روی نیمکت اورژانس یکی از این بیمارستان های خیلی دور از خودم !

خب تخصص ش را لازم داشتم وگرنه راه که بدهکارنبودم نصفه شبی !

والا ..

بعد هم خودم دارویش را گرفتم

برش گرداندم

اسپری نجویزی را پیف کردم توی حلقش تا راه تنفسش باز شود

بعد هم خواباندمش

...

همین من ، چندسال قبل

همین دخترک را

دست تنها بردم درمانگاه

درحالیکه حواسم بود که حواسش باشد که گریه نکند ، جیکش درنیاید

از شدت درد پیچ و تاب برندارد بودنش

نمیدانستم چه مرگش است فقط میدانستم کروکودیلی که پوستش آنقـــــــــــدر کلفت است که

به هیچ دردی رو نمیدهد

حالا وا داده

دکتر که گفت ویلچر بیاورید برآشفته شدم که خـــــــــــــوبم !

و دکتر برآشفته تر شد که منگل جان فشارت شش است !! و مهم نیست چقدر کروکودیل پررویی هستی

الان است که سقط شوی به سلامتی

وبعدش هم با سونو معلوم شد که سنگ کلیه نامحترمی دارد قل میخورد توی بودنم ومیخواهد بمیرد !

هنوز برای خیلی ها عجیب است که داد نزده ام !

ومن لبخند میزنم که من حتی حواسم بود گریه نکنم ...

من و کلیه ام و سنگ ش سه تایی و تنهایی مشکلمان را کشف کردیم وبعد هم حلش کردیم !

یکی مان مــُــرد !..همین !

.

.

.

من خودم

برای مادرم

حلوای روز چهل م رفتن ش را

به تلخ ترین حال ممکن

تنهایی پختم !

ویادم هست از تلخی آن اتفاق در دفتر دیگرم نوشتم همان روزها ...

اوهوم...

تلخ بود ...

تلـــــــــــــــــــــخ...

اما ...( هیچی ! دراین باره دلم نمیخواهد بیشتر بنویسم)

.

.

.

من در روز دفاع در دانشکده

تنها بودم

و یکی از همکلاسی هایم که من برای جلسۀ دفاعش همراهی ش کرده بودم

شب قبل از دفاع زنگ زد که برایت مرخصی گرفته ام که بیایم ..

گفتم نه

اما از آن خوش شانسی هایی بود دوستی اش که کم ندارم در زندگی ام

وصبح ساعت شش دم خانه شان بود که برش دارم وباهم برویم و

او بنشیند و با لبخند ، زر زدن های پروفسورانه ام را تماشا کند

و به تایید نگاهم کند تا اعتماد به نفس یقه ام را بگیرد

بعدش هم بپرد و از داورها و اساتید پذیرایی کند

آخرش هم بیاید بغلم کند و باهم عکس بگیریم دوتایی که بماند به یادگار

.

.

من یک نوشتۀ خیلی طولانی خیلی مفصل در همین دفتر دارم

از تنهایی مطلقم در روز خاکسپاری مادر

..

.

.

.

من لبریزم از تنهایی های جورواجور

که برای هیچ کدامشان کسی حق ندارد بگوید آخی طفلکی

آخی حیوونکی

وای بیچاره

نــــع !

من نه طفلکی ام

نه حیوونکی ام

نه بی چاره

.

.

من آدم قوی ای هستم که هرتنهایی را با همه تلخی یا سختی هایش

به شب یا صبح ِ در امتدادش رسانیده ام

من در هیچ کدام از این تنهایی ها نمرده ام

که اگر قرار بود مرگی باشد باید درهمان سنگستان که مادر را برای همیشه از من گرفت

درهمان روز

خاکم میکردند و خلاص

اما نشد

نمیشود

نخواهد شد

هیچ کس از این تنهایی ها نمرده

نمی میرد

نخواهد مرد

فقط باید یادمان بماند

حیوونکی وطفلکی نباشیم

یادمان باشد هرجا وهروقت وهرطور که لازم شد ومجبور شدیم

خودمان تنهایی

دست خودمان را بگیریم

بگیریمش

و نترسیم

و دلمان نگیرد ..

حداقل آنقدری نگیرد که زمین مان بزند ..

باید یادمان باشد که خودمان برای خودمان بس هستیم

ما خودمان همان رفیقی هستیم که هرگز

هرگز

وهرگز

پشت رفیقش را که خودمان باشیم

خالی نمیکند

همین !